in Antwerpen regent het water
op blote vrouwen
druppels schitteren even in het
schamele zonlicht, de kraaien
bevolken de toppen van torenhoge
eiken, ze verzamelen zich
grijs dringt zich op, het brons
klinkt door het park, zingt zachtjes
over de uitspattingen van handen
die tepels hebben gevormd, lijven
waar nu water in een kuiltje blijft
staan, bijna een goddelijk vocht
drie vrouwen dragen een kap, kletsen
richting de vijver waar een nymfe
languit in de regen ligt te zonnen
haar huid en taille zacht en slank als
een heerlijke omarming, een kussen
van de kunst, ik kijk nog eens om
zie de regen grijnzen tussen oude
beuken, de sneeuwbessen wuiven in
de oude wind, tot aan een oude vrouw
met handtasje, ze staat een beetje scheef
gemaakt in de vijftiger jaren, de regen
loopt als een rivier in haar schoot
er rent een meisje door het bos
ze loopt naar de bronzen zon op haar
voetstuk, wat maar niet los wil komen
wijds haar armen spreidend, kletsnat
in haar open schoentjes, dan vind ik het
welletjes, druip af het kasteeltje in, neem
een warme choco bij een droge vrouw
